Een Bijbels antwoord op New Age Spiritualiteit
Pater Amadeus van de Staay 

 

 

 

MENU

 


Spiritualiteit

Door pater Amedeus van de Staay, maart 1993

Met spiritualiteit werd oorspronkelijk het geestelijk karakter van de ziel bedoeld. Nu wordt spiritualiteit meer gezien als een vorm van geestelijk leven (bv. die van de Dominicanen of die van de Benedictijnen). Elk van deze levensvormen benadrukt een bepaald aspect van het Evangelie. Protestanten verstaan onder spiritualiteit meer het geestelijk leven in het algemeen.

Als we de spiritualiteit van de New Age naast het Christendom stellen, dan kunnen we drie belangrijke verschillen constateren:

Godservaring is een onderdeel van het geestelijk leven. Zoals we daarnet in het bijbelboek Judas lazen: "Let niet op onze dromers met hun ingebeelde visioenen, om niet als hen te doen, want zij bevlekken hun lichaam, verwerpen wat heerschappij heet en beschimpen de hemelse machten (vers 8)". Hier wordt gesproken over de demonische namaak van godservaring. Zij, die visioenen krijgen, zijn niet zonder meer bter dan anderen, niet mr geheiligd. Bileam werd gedwongen om Isral te zegenen, maar later heeft hij de koning van Midjan geholpen Isral te verleiden tot afgodendienst aan de Bal. Als profeet functioneerde hij dus niet naar Gods bedoeling, en hij is tenslotte in de strijd tegen Isral gevallen.

Hoe moeten wij het dan inschatten als God zich toch op een bijzondere wijze manifesteert? In de eerste plaats moeten we datgene, wat we van God menen te hebben ontvangen, onder kritiek stellen. Het moet worden getoetst aan het Woord door mensen die daartoe de kennis en de wijsheid bezitten. Als iemand dat niet wil, dan mag je zijn 'openbaring' nooit serieus nemen. Zelf heb ik godservaringen mogen beleven, die mijn leven diepgaand hebben beinvloed. Het is dan ook met afgrijzen dat ik moet zien hoe God in de New-Age wordt teruggedrongen. Ik ben in september '45 vanuit de illegaliteit zo in het klooster gekomen. In de oorlog leefde je bij de dag, en ik wist: als ze me pakken ben ik er morgen niet meer. Je zorgde er dus wel voor dat in je relatie met God je papieren in orde waren. Ik heb dan ook nooit de behoefte gevoeld om mijn relatie met God te vervangen door Yoga oefeningen of Zen meditaties; iets beters dan ik al had zou ik nergens anders kunnen krijgen.

Als ik dan antwoord moet geven op New Age, dan vraag ik allereerst: wie is God? In mijn persoonlijke godservaringen heb ik iets mogen zien van de duizelingwekkende, alle grenzen overschrijdende grootheid van God. Toen ik nog maar pas in het klooster was, en op een vroege morgen voor het ochtendgebed de kerk betrad, wist ik dat er iets bijzonders zou gebeuren. En tijdens het gebed had ik de volgende ervaring, bij vol bewustzijn (het is dus gn droom!). Ik voelde iets als bij het reizen met grote snelheid, en opeens zweefde ik op een plaats vol oneindig licht. Maar ik kon me gewoon bewegen en rustig om me heen kijken. En ik voelde me geweldig blij! Links onder mij werd het wat donkerder, en in dat donkere gedeelte schitterde iets heel moois, zo ter grootte van een walnoot. En toen zei de Vader tegen mij: "Dat is het heelal"! Ik wst dat dit de Vader was, dat was heel merkwaardig. En vr mij waren grote wolkenformaties, en ik wist: daarachter is de hemel. En op een heel amicale toon, helemaal aangepast aan mijn kleinheid, hoorde ik de Vader zeggen: "En, jongen, wat vind je hiervan?". En ik genoot op een onuitsprekelijke wijze. Na een tijdje merkte ik opeens dat ik weer op mijn plaats in het koor stond. Het heeft toen 14 dagen geduurd voordat die diepe vreugde was weggenomen, het werd iedere dag iets minder. Later heb ik navraag gedaan bij de faculteit der astronomie in Utrecht. Daar hoorde ik dat de grootte van ons heelal thans berekend wordt op 20 miljard lichtjaar. Ik heb toen kunnen berekenen dat ik in mijn visioen geweest moet zijn op een afstand van 700 miljard lichtjaar van de aarde...! Zo groot is onze God! Tegelijkertijd spreekt deze grote God mij, klein mensje, heel persoonlijk aan! En Hij doet dat op een zo liefdevolle en toch eenvoudige wijze dat ik daar helemaal beduusd van was. Dit is wat ik kan inbrengen tegen het denken van New Age dat God geen Persoon zou zijn.

En wie is dan Jezus? Tegenwoordig ligt een zware nadruk op het menszijn van Jezus, maar ik denk dat Hij toch wel wat meer is. Immers: "In en door Hem is alles geschapen (Colossenzen 1, 16)". In mijn bediening als exorcist heb ik al jarenlang te maken met demonische machten. De Heer heeft mij eens in een visioen geplaatst aan de rand van een ruime open plek in een bos. In dat bos hing als het ware een tastbare dreiging van demonische aard. Opeens kwam er Iemand statig en rustig van links naar rechts over die open plek voor mij langslopen, gekleed in een prachtig lang wit kleed. Ik wist dat het de Heer was, maar Zijn gezicht kon ik niet zien. Ik wilde direct naar Hem toe, want dit was mijn kans, maar toen voelde ik Zijn heiligheid, en mijn zondigheid, en ik kon niet dichterbij gaan. Maar toen de Heer voorbij was, en ik Hem op de rug zag, waagde ik de sprong, en greep Hem bij zijn bovenarm. En tot mijn stomme verbazing voelde ik Zijn lichaam, zelfs Zijn lichaamswarmte door Zijn kleed heen. Ik zakte op mijn knien, en toen draaide de Heer zich rustig om. Majestueus was Hij, en nobel, ik kan het niet anders zeggen. Er ging een diepe sjaloom van Hem uit. En in zijn hand had Hij een soort beker. En terwijl ik vergeefs zocht naar een mogelijke betekenis van dit visioen zei de Heer: "Al de wateren van de oceanen kunnen in deze beker".

Ik was stomverbaasd. Hoeveel kubieke kilometers groot zou die beker dan wel niet moeten zijn? En de Heer draagt dat zomaar met n hand... Natuurlijk, in en door Hem is alles geschapen, maar ik moest dit toch wel even verwerken. Maar ik had het idee dat ik toch nog niet alles had begrepen. Toen zei de Heer: "Dit moet je bijbels verstaan". En toen ging me een licht op. In de Bijbel zijn grote wateren vaak het beeld van bedreigende duistere machten (Psalm 74 en Psalm 93). De Heer zei dus eigenlijk: alles van demonische aard, wat jou kan bedreigen, is voor Mij niet meer dan een storm in een glas water! En in de kracht van de Heer mogen wij het woord 'angst' voor elke demonische manifestatie schrappen.

De majesteit van de Heer, die uit dit visioen sprak, was z grandioos (zie Efeze 1, 20-23). Schitterend! Dit kan ik getuigen tegen al de ondermijnende pogingen in van New Age om Jezus aan de kant te zetten.

Tegenover die grootheid van God en van Jezus staat onze kleinheid. Alle hoogmoed en zelfzucht moet er bij ons uit als wij willen dat de Heer maximaal door ons kan functioneren. Zolang wij ons nog verbeelden dat wij iets zijn kan de Heer niet door ons werken. Ik zou wel nederig willen zijn, maar dan niet vanuit mjn normen, maar ik zou willen dat de Heer vindt dat ik nederig (waarachtig) van hart ben (Psalm 11: Hij, de Waarachtigheid zelve, heeft de waarachtige lief). In die richting zou ik wel een beetje willen groeien.

Bij een bezoek aan een gehandicapte vrouw, enige tijd later, zegt zij, midden in het gesprek, opeens tegen mij: "De Heer zegt dat jij een nul bent!". Ik was heel verbaasd, maar ik wist dat dit een woord van de Heer was. Dat is heel merkwaardig, dat wt je gewoon. Maar ik kwam er niet uit wat de Heer daarmee zou kunnen bedoelen, en daarom vroeg ik Hem in mijn gebed om uitleg. Toen zag ik het volgende: een heel groot hek, met allerlei siersmeedwerk. Om de zoveel meter stond een fraai gemetselde pilaar om dat hekwerk overeind te houden.

En ik zag dat in dat eerste compartiment van dat hek heel kunstig een meer dan levensgrote vergulde '1' was ingebouwd. Toen ik langs dat hek ging lopen zag ik, dat in het tweede compartiment een grote '2' was verwerkt. En even verder een grote '3'. Daarna een '4', een '5', tot en met een '9'. En daarna kwam er een grote '0'. En wat zie ik: door die grote '0' komt de Heer rustig naar buiten wandelen....!

Dit wilde Hij als het ware zeggen: Pas als jij, als klein schepseltje van Mij, je realiseert dat je eigenlijk niet meer bent dan een grote nul, dan kan Ik door die grote nul heen functioneren en Mijn werk doen. Maar zolang jij je nog een 1 of een 2 of meer acht lukt Mij dat niet.

Als wij effectief New Age willen bestrijden, dan moeten wij ons ook realiseren dat wij van top tot teen Gods schepping zijn. Er is aan ons geen vierkante millimeter die wij niet van God hebben gekregen. Dit zou onze basishouding behoren te zijn in onze relatie tot God in ons verzet tegen New Age.

Ik denk wel eens dat God veel mensen niet goed durft te gebruiken voor Zijn werk omdat Hij bang is dat zij zich daardoor iets zouden gaan verbeelden. Daarom is die nederigheid de moeilijkste van alle deugden. Onze eigendunk, onze zelfzucht steekt steeds weer de kop op.

In New Age zien we hoe die hoogmoed, waar de duivel achter steekt, tot in het absurde wordt gecultiveerd. Hoe meer wij erin slagen ons een tegenovergestelde houding eigen te maken, des te beter zijn wij in staat de goede strijd te strijden. Dit kan ik getuigen tegenover de claim van New Age dat de mens 'goddelijk' zou zijn.

Spiritualiteit zie ik dus helemaal in het licht van het grote gebod: "Gij zult de Heer uw God liefhebben met geheel uw hart en met geheel uw ziel en met geheel uw verstand. En gij zult uw naaste liefhebben als uzelf (Matheus 22, 34-40)". Je geloof moet je 'doen'. Dus niet alleen erover praten. Over spiritualiteit kun je praten, vrijblijvend en rationeel, maar dat is het niet. Spiritualiteit is het met heel je wezen invullen van datgene wat de Heer je aanreikt.

Bijdrage van M. Dieperink: We hebben een gezonde bijbelse spiritualiteit nodig als antwoord op New Age. Dat is mijn stelling. De vraag is nu: wat is dat, gezonde bijbelse spiritualiteit? Spiritualiteit heeft altijd meer geleefd onder katholieken dan onder protestanten. We kunnen op dit punt dus iets leren bij katholieken.

Ik merk wel op dat er op protestants erf steeds meer interesse komt voor spiritualiteit. Tegelijk met het toenemen van deze belangstelling neemt ook de angst voor ervaring toe. Want het kan gemakkelijk zo zijn dat een spirituele ervaring wordt gegeven door de duivel, die zich daarbij voordoet als een engel des lichts. Demonen kunnen jou wijsmaken: ik ben Jezus. Dat is iets waar New Age niet op bedacht is, hoe je kunt onderscheiden of je te maken hebt met de stem van God of met die van de duivel...?

Op die manier worden mensen bang gemaakt voor een spirituele ervaring. Maar angst komt niet van God. Wat wel van God komt is vertroosting, bemoediging, lering, rust en vrede, zoals je dat proeft in de visioenen van Pater Amedeus. Als de Heer in je leeft en er dus ruimte is voor de heilige Geest, dan ga je als vanzelf onderkennen wat van Hem is en wat vals is. Het is de duivel die ons juist wil afhouden van die meest kostbare ervaring van gemeenschap met de levende God. Laten we daarom niet te bang zijn voor een spirituele ervaring.

In protestants-theologische kringen wordt gezegd: door een geestelijke ervaring voeg jij iets toe aan het Woord van God, stijg je er zelfs bovenuit. Daarom wijst men deze geloofservaringen af. Maar juist in de Bijbel lees ik zo vaak dat mensen een spirituele ervaring hebben. Zo'n ervaring is dan ook iets normaals. Ons hele leven is ervaring, en het is dan ook heel gewoon dat ervaring ook deel uitmaakt van je geestelijk leven. Het gaat er echter om die geestelijke ervaring haar juiste plaats te geven. Deze moet allereerst getoetst worden.

Er zijn nog meer vooronderstellingen die het voor protestanten moeilijk maakt om op een goede manier om te gaan met spiritualiteit. In ons theologisch denken hebben wij genade leren zien als louter toerekenings-genade. Extreem gezegd betekent dit, dat God ons wel genade toerekent, maar dat wij die genade niet echt ontvangen. Het blijft iets afstandelijks.

De bijbelse exegese is echter dat wij Gods genade hebben ontvangen. En dat ervaar je dan ook. Ik kan geloven dat God mij aangenomen heeft. Maar het is toch iets anders om te ervaren dat ik werkelijk een kind van God ben, en dat ik in Hem een nieuw leven heb ontvangen.

Tegen deze afstandelijkheid zijn juist de Evangelischen in opstand gekomen, want die zeggen: wij ZIJN al een nieuwe schepping in Christus. Zo is daar een nieuwe spiritualiteit begonnen. En deze nieuwe visie begint nu ook in andere reformatorische richtingen door te breken.

De kern van spiritualiteit is het hebben van een persoonlijke relatie met Jezus Christus. Christelijk geloof is niet een theologie, geen kerkelijk instituut, geen hirarchie, maar een Persoon: Jezus Christus. Door Hem te leren kennen ontwikkel je een relatie met Hem. We dienen derhalve niet alleen de ervaring op haar juiste plaats te zetten, maar ook ons geloof. Kennis van de Bijbel is in de theologie zo vaak doel op zichzelf. Je kunt alles op theologisch gebied als kennis verzamelen. Theologie als wetenschap, heel afstandelijk, zonder tot geloof te komen, dat kn.

De Bijbel is echter geen doel op zichzelf, maar een hulpmiddel om God te leren kennen (Efeze 3, 17). Het gaat er niet alleen om te weten dat ik gered ben, maar ook om te weten dat Jezus door mijn geloof woning maakt in mijn eigen hart. En daarmee begint de bijbelse spiritualiteit. Geloof leidt dus tot ervaring. Door mijn geloof ontstaat er communicatie tussen Jezus en mij. Dat is de basis van ons geloofsleven.

Een andere blokkade is de reformatorische bedelingenleer. De mening dat alle ervaringen, die in de Bijbel beschreven staan, geacht worden te behoren tot die tijd. Geloofservaring dus als iets van 'vroeger', toen de Bijbel er nog niet was. Nu die Bijbel er wl is zouden we geen ervaringen meer nodig hebben. De Bijbel is nodig en nuttig, het is onze toetssteen, het is een brief van God. Maar een persoonlijke ontmoeting is meer dan een brief. De brief geeft aan: zo en zo kun je bij Mij komen, en het is Gods bedoeling dat wij Zijn wegwijzers gaan volgen. Je kunt niet zeggen: nu we de Bijbel hebben is communicatie met God (= gebed) overbodig geworden. Jezus heeft het voor ons juist mogelijk gemaakt om toegang te verkrijgen tot de Vader. En dan moet je niet zeggen: dat hoeft nu niet meer: dat is nou juist het mooiste wat je kunt ervaren.

Nehemia 2, 12: "Nu had ik aan geen mens verteld wat God mij in het hart gegeven had om voor Jeruzalem te doen". Zo begon een nieuwe tijd voor Isral na de Ballingschap. Als gevolg van een persoonlijke relatie van Nehemia met God, als gevolg van communicatie tussen hen beiden.

Wat zo in het Oude Testament al bekend is bij enkelingen, wordt realiteit voor alle gelovigen in het Nieuwe Testament. Dan wordt van kracht het Nieuwe Verbond, een spiritueel Verbond, waarbij de woorden van God niet langer worden geschreven op stenen tafelen, maar in ons eigen hart (Ezechil 11, 19; 36, 25-27; 2 Cor. 3, 6-8). Jeremia 31, 33: "Ik zal Mijn Wet in hun binnenste leggen, en die in hun hart schrijven. Ik zal hen tot een God zijn, en zij zullen Mij tot een volk zijn". dat is de beschrijving van een persoonlijke relatie.

Onze grote fout is dat wij van dit Nieuwe Verbond weer een oud verbond hebben gemaakt. Maar ons geloof is mr dan de Wet, mr dan een Boek. Ons getuigenis behoort de wereld te laten zien dat wij 'geheel anders' zijn, omdat wij Christus hebben leren kennen. Omdat Gods Wet in ons hart geschreven is. Dat wij vanuit onze persoonlijke relatie met Hem leven. Dat is het Nieuwe Verbond. Dat is geestelijk leven, dat is spiritualiteit. De Bijbel is en blijft daarbij ons aller objectieve toetssteen, waaraan wij onze subjectieve ervaringen kunnen toetsen.

Wat is dan het verschil tussen deze bijbelse spiritualiteit en die van New Age? In de New Age spiritualiteit gaat het om de ontdekking van de 'goddelijke vonk' in jezelf. Het gaat daar in wezen om relatie met jezelf. De Bijbel spreekt over 'verbond', de relatie tussen God en Zijn volk. Daarbij neemt God het initiatief, Hij roept ons. En wij antwoorden. Hier gaat het om: "Allen zullen Mij kennen".

Het gaat dus niet om het verzamelen van theologische kennis, waarover dan desgewenst een examen kan worden afgelegd. Het hebreeuwse woord voor 'kennen' betekent juist: gemeenschap hebben, een relatie in liefde hebben. Weten wie God is, daar gaat het om.                                       

               Nabespreking:

Bezoek(st)er 2: U kent toch wel een waarde toe aan de Kerk, aan de sacramenten, de traditie?

Bezoek(st)er 1: Ik heb niet gezegd dat we geen Kerk of hirarchie of sacramenten meer nodig zouden hebben. Deze zaken hebben hun eigen functie. Maar ik heb gesproken over de kern van het geloof. Als je bij een mens het hart verwijdert, dan hou je een levenloos geraamte over, en dat heeft geen functie meer. Het geraamte heeft echter wl een functie als het hart klopt! Het gaat mij erom duidelijk te maken wat de kern is van ons christelijk geloof. Van daar uit kun je alles een juiste plaats geven. Dan functioneren de gezonde leer, de Bijbel, het kerkelijk instituut, de traditie, enz. als de verschillende ledematen van dat lichaam. Maar al deze zaken krijgen alleen maar hun juiste plaats vanuit het Woord van God. Alle exegese is daaraan onderworpen. Het Woord staat boven de traditie. Het Tweede Vaticaans Concilie heeft dat op haar manier bevestigd: "Het leraarsambt staat niet boven het Woord maar dient het".

Bezoek(st)er 3: In de woestijn heb je wadi's. Het is daar kurkdroog, maar je kunt zien dat daar water doorheen gestroomd heeft. En als het regent zal het water weer door die wadi's stromen. Daarom wachten de mensen dr op water. Daarom bouwen ze dr dammen, om te voorkomen dat het water te snel wegloopt.

Kerkgeschiedenis en traditie zijn niet anders dan een wadi. Wij bidden voor een geestelijke opwekking. Maar wij hebben wel een kerkelijk dak boven ons hoofd nodig. Ieder mag gaan naar de kerk waar hij of zij zich thuis voelt. Dat is essentieel. Maar als er een opwekking komt, dan komt hij buiten die traditie, buiten de Kerk. Die opwekking behoort vervolgens wl te worden opgevangen bnnen de Kerk, bnnen de traditie. Om te voorkomen dat het verloren gaat behoort het water te gaan stromen door de reeds gebaande wadi, waar het zal worden toegevoegd aan het daar reeds verzamelde water. Dan kunnen de mensen weer jren vooruit.

Pater van de Staay: Dat is de grote fout ten tijde van de Reformatie geweest. Luther had terecht kritiek op de gang van zaken in de Kerk, maar daarbinnen vond hij geen gehoor. Daardoor werd hij gedwongen zijn bedding te verleggen naar een gebied buiten de Kerk. Daarbij heeft hij ook zijn eigen fouten gemaakt, maar wie is zonder fouten?

Hoe kun je overigens onderkennen of een ervaring van God komt, of van de duivel? Wel, in Galaten 5, vers 22, staan de vruchten van de Geest vermeld: liefde, blijdschap, vrede, geduld, enz. Het gevoel van harmonie in de relatie naar God toe, met je medemensen, met jezelf. Door Zijn dood heeft Jezus de verloren shalom van het paradijs weer teruggebracht, de verloren relatie met God hersteld. "En het voorhangsel van de Tempel scheurde van boven naar beneden (Marcus 15, 38)", een schitterend, hartverwarmend teken van de nieuwe openheid tussen God en mens.

Bezoek(st)er 4: In sommige kringen komt het verschijnsel 'mood-making' voor, stemming kweken, een sfeertje scheppen. Daar praten mensen voortdurend over wat ze 'van de Heer hebben gehoord', en wat 'de Heer hen in het hart heeft gegeven'. Daar wordt als het ware een ballon opgeblazen. Daar ontbreekt het fundament, daar ontbreekt de toetsing.

Daarmee wil ik niet zeggen dat je ervaring moet wantrouwen, maar wel dat je er evenmin een overdreven waardering voor moet fokken. Het blijkt steeds weer dat juist daar, waar zoveel ophef wordt gemaakt over geestelijke ervaring, deze ervaring het meest afwezig is.

Dit is een heel moeilijke zaak. Je kunt die mensen, die 'iets van de Heer hebben ontvangen', niet zomaar absoluut tegenspreken. Een groot stuk nuchterheid zou hier wonderen kunnen doen.

Ik denk dat wij, als kinderen Gods, keer op keer en zonder schroom al onze vragen bij de Heer mogen brengen. Maar ik bedenk daarbij ook dat wij ons niet moeten ingraven in onze subjectieve interpretatie van een mogelijk antwoord van God.

Pater van de Staay: Hier komt de kwestie van de hysterie om de hoek kijken. Het komt voor dat mensen zo graag een gevoelsmatige ervaring willen hebben, een woord van de Heer willen ontvangen, dat ze dat desnoods zelf gaan fantaseren. Het kan ook voorkomen dat mensen, die te weinig aandacht hebben gekregen in hun jeugd of in hun leven, deze manier van spreken gebruiken om zichzelf in het middelpunt van de belangstelling te plaatsen.

Bezoek(st)er 3: In de geneeskunde komt het heel vaak voor dat mensen hysterieachtig reageren. Dat komt voor als de last, die iemand in zijn leven te dragen krijgt, groter wordt dan de draagkracht. Dan treedt een verdedigings-mechanisme van het lichaam in werking, en dan ga je hysterieachtig reageren. Dat blijft bepaald niet beperkt tot vrouwen, zoals men gewoonlijk denkt! Ieder mens heeft de neiging om de dingen fraaier voor te stellen dan ze zijn, om daardoor toch maar te kunnen worden geaccepteerd bij de groep.

Bezoek(st)er 5: Wij hebben de Bijbel als toetssteen voor onze woorden en daden. Maar in de praktijk blijkt dat mensen het Woord van God vaak zodanig weten te draaien dat hun verkeerd gedrag er toch door gerechtvaardigd lijkt. Je ziet wel vaker dat mensen de verkeerde daden van anderen veroordelen, maar allerlei uitvluchten weten te verzinnen om diezelfde fouten in hun eigen leven goed te praten.

Bezoek(st)er 6: Waarom doen mensen zoveel moeite om juist in de Bijbel te zoeken naar argumenten, die hun zondig gedrag moeten rechtvaardigen? Omdat ze donders goed weten dat ze verkeerd bezig zijn! Je kunt de Bijbel immers alles laten zeggen (Iedere ketter heeft zijn letter)....

Bezoek(st)er 7: Ja, maar dan laat je de Bijbel buikspreken.

Bezoek(st)er 8: Billy Graham noemt dat het 'balanceren met de ziel'.

Bezoek(st)er 9: Als pedagoog heb ik veel te maken met de kleine evangelische gemeenten in Belgi. In die kontakten valt me op hoe God te pas en te onpas overal bijgehaald wordt. En dat mensen God 'gebruiken' om binnen hun gemeente hun eigen zin door te drijven. Als nuchtere fries heb ik daar moeite mee: God is toch geen grabbelton die je naar eigen willekeur kunt gebruiken?

Bezoek(st)er 4: U bevestigt wat ik daarnet te berde bracht: men hanteert het Woord van God om tegenspraak bij voorbaat te smoren. Ik vind dat je zo als christenen niet met elkaar kunt discussiren. Ook binnen de Kerken moet men nuchter en zakelijk met feiten en argumenten weten om te gaan om tot een standpunt te kunnen komen. Een 'ervaring van de Heer' kan geen reden zijn om dan maar niet verder van gedachten te hoeven wisselen. Want zo worden deze 'woorden' wel gehanteerd.

Bezoek(st)er 8: Terugkijkend over 27 jaar leven met de Heer moet ik zeggen dat ik maar heel weinig 'ervaringen' heb gehad. Wanneer er toch zoiets voorviel bracht ik dat niet naar buiten, maar verwerkte het in mijn eigen geloofsleven. Maar wat ik nu zie gebeuren in Evangelisch Nederland is, dat mensen gewoon gaan 'leven op hun geestelijke ervaringen'. En als die er niet zijn, dan deugt hun geloof blijkbaar niet. Door zulke gedachten raken zij geestelijk totaal ontwricht, en een aantal van hen moet zelfs worden opgenomen in diverse inrichtingen. Het lijkt er een beetje op alsof in een aantal Evangelische Gemeenten alleen de H.Geest met Zijn gaven functioneert. Terwijl Jezus zegt: "Niemand komt tot de Vader dan door Mij". Daar ligt de kern van het Evangelie. De H.Geest is ons gegeven als Trooster, als Degene die ons alles te binnen brengt wat Jezus heeft gezegd. Daar gaat het om: dat wij ons geloof opbouwen vanuit datgene, wat Jezus heeft gezegd. Maar zoveel mensen laten zich daarbij afleiden door van alles en nog wat, wat van binnen en van buiten op hen afkomt. En dat gaan ze dan zien als een 'geestelijke ervaring'! Dat noemen ze vervolgens hun 'bediening' die ze van de Heer hebben ontvangen! En daarna zijn ze door niemand meer te corrigeren. Dat zie ik in toenemende mate gebeuren bij jonge mensen, en dat acht ik verontrustend. Geen wonder dan men dan in de war raakt. Geen wonder dat mensen dan hysterieachtig gaan reageren.

Bezoek(st)er 1: Mijn dagelijks gebed en bijbellezen is de realiteit van mijn geestelijk leven. Dat wil niet zeggen dat ik veelvuldig de ervaring heb van het ontvangen van een woord of van een profetie of van een specifieke openbaring. Ik ben het volledig eens met iedereen die zegt, dat we daar zorgvuldig mee moeten omgaan, want daar kunnen grote fouten mee worden gemaakt.

Aan de andere kant moet ik zeggen dat ik het ook niet eens ben met al diegenen die menen dat we, vanwege dat risico van fouten, elke vorm van ervaring dan maar uit de weg moeten gaan. Dan ga je mensen angstpsychosen aanpraten. Het gaat er om het juiste evenwicht te vinden, en dat is erg moeilijk.

Bezoek(st)er 6: De geestelijke ervaringen, die ik heb gehad, heb ik steeds beschouwd als zegeningen van de Heer, als waardevolle kado's die me nooit meer afgenomen kunnen worden. In moeilijke tijden kan ik daar kracht uit putten.  Het enige fundament van mijn geloof is Jezus Christus, maar de geestelijke ervaringen hebben dat geloof wel verdiept en het fundament versterkt.

Bezoek(st)er 10: Het grootste verwijt van mensen buiten de kerken is altijd: daar is niets te beleven. En daarin zit, oppervlakkig gezien, wel een grond van waarheid. Maar door het geloof mag ik weten dat ik in Gods ogen gerechtvaardigd ben voordat ik iets te ervaren krijgt. Als ik een viering zie op de tv, en ik hoor het psalmengezang, dan vind ik dat een prachtige ervaring. Dat doet mij iets.

Velen moeten vaak langere tijd het geloof beleven zonder enige gevoelsmatige ervaring. Daarbij wordt van hen verwacht dat zij dat geloof desondanks weten vast te houden. De ervaringen die New Age kent, worden veelal van binnenuit opgeroepen, gekweekt met allerlei technieken. Maar de geloofservaringen waarover wij spreken worden ons van bovenaf gegeven. Die regelen wij niet zelf.

Pater van de Staay: In ons klooster zijn wij bezig met de psalmen, dag in, dag uit. En het wonderlijke is: die vervelen nooit! Die hebben in zich een zekere geladenheid. Soms springt er opeens een woord uit, waar je al jarenlang overheen gelezen hebt. Dat is de realiteit van het bijbelse Woord: het blijft boeien, het blijft aantrekkelijk, ook al heb je het al honderd keer gelezen of gehoord. Als zodanig is er in de Kerken genoeg te beleven.

Bezoek(st)er 8: Er is binnen de Kerken een groot verlangen bij de mensen om de Heer te leren kennen. Waar aan dat verlangen, als gevolg van te 'horizontale' programmering, te weinig aandacht gegeven wordt, daar zie een groeiend aantal mensen doorschuiven naar andere plaatsen, waar die 'verticale' relatie God-mens wl de nodige aandacht krijgt.

Pater van de Staay: Ons klooster wordt in toenemende mate bezocht door reformatorische scholen, klassen met leraren. En voor hen is onze manier van leven met God een openbaring, dat vinden ze geweldig. Naast alle negatieve publiciteit over het kloosterleven is dit toch weer n van die tekenen van hoop.

terug naar boven

 
 Interkerkelijke werkgroep "Bijbel of New age" -  http://bijbelofnewage.info
  27 maart 1993